رانت واردات، کمر اقتصاد داخلی را شکسته است

[su_image_carousel source=”media: 4096″ crop=”16:9″ spacing=”no” align=”center” arrows=”no” dots=”no” link=”lightbox” autoplay=”15″ outline=”no”]

سرپرست سابق سازمان توسعه تجارت ایران گفت: خود واردات می‌تواند بهترین کمک حال تکمیل زنجیره‌های ارزش و تولید باشد، اما رانت واردات کمر اقتصاد داخلی کشور ما را شکسته است.

به گزارش روابط عمومی انجمن صنایع لوازم خانگی ایران، ‌ محمدرضا مودودی، سرپرست سابق سازمان توسعه تجارت ایران در رابطه با محورهای تحقق شعال سال در حوزه تجارت خارجی گفت: ما هنوز باور واقعی نسبت به تجارت خارجی نداریم و سیاست و رویکرد مشخصی را هم دنبال نمی‌کنیم.

وی افزود: سیاست‌های تجاری در ایران معمولاً تحت تأثیر سیاست‌های دیگر از جمله سیاست‌های ارزی، تنظیم بازار و غیره قرار گرفته و تقریباً در درجه دوم و سوم اهمیت، مورد توجه قرار می گیرند.

سرپرست سابق سازمان توسعه تجارت ایران، توازن تجاری را لازمه پایداری اقتصاد دانست و اظهارکرد: مطالعات و پژوهشها حاکی از این است که بزرگترین صادرکنندگان دنیا، بزرگترین واردکنندگان دنیا هم هستند و هم اکنون کشورهایی که ۸۰ درصد صادرات دنیا را تأمین می کنند به همین اندازه واردات را نیز در اختیار دارند.

مودودی با بیان اینکه مفهوم توازن تجاری در ایران هنوز تحلیل و کالبدشکافی نشده است، گفت: معمولاً سیاست های تجاری ما سلیقه‌ای و احساسی است.

وی در مصاحبه با برنامه گفت‌وگوی اقتصای از پدیده ای به نام «رانت واردات» در کنار واردات سخن گفت و افزود: خود واردات می‌تواند بهترین کمک حال تکمیل زنجیره‌های ارزش و تولید باشد اما رانت واردات کمر اقتصاد داخلی کشور ما را شکسته است.

سرپرست سابق سازمان توسعه تجارت ایران در ادامه گفت: بحث واردات بسیار جذاب است، اما زمانی می‌تواند به اقتصاد کشور کمک کند که رانت ارزی برای کسی قائل نشویم.

وی با اذعان به نبود سیاست تجاری در ایران اظهارکرد: سیاست تجاری باید متفاوت از سیاست تولیدی باشد، مشکل اصلی ما این است که برخی مدیران و وزرا کاملاً اتفاقی انتخاب می شوند و بر اساس سلایق و علاقه خودشان عمل می‌کنند نه مبتنی بر یک سیاست مشخص.

سرپرست سابق سازمان توسعه تجارت ایران ادامه داد: این مسائل و مشکلات حاکی از این است که ما اهلیت فنی و مدیریتی لازم را در کشورمان پرورش ندادیم و هیچ برنامه و سیاست مشخصی هم تدوین نکردیم و در نتیجه دائماً مرتکب اشتباهاتی می‌شویم که قبلاً هم آن را تجربه کرده‌ایم.